W kazaniu skierowanym do pielgrzymów Biskup Polowy WP rozwinął myśl, że każdy człowiek jest Bogu potrzebny. Każdy chrześcijanin podobnie jak Chrystus powinien obdarowywać innych miłością. „Boża miłość – mówił kaznodzieja - wcieliła się, by miłością obdarować innych. Bóg jest jednym wielkim dawaniem. Żyjemy dla drugich, z drugimi, dzięki drugim i tym drugim trzeba się dawać. Człowiek odnajduje siebie, kiedy staje się darem dla drugich. Im więcej się ma, tym bardziej trzeba przemyśliwać, jak się tym dzielić, jak lepiej służyć”.

                Kaznodzieja wezwał pielgrzymów, by starali się o rozeznawać pomiędzy dobrem a złem. „Wobec zła – pouczał Biskup – trzeba przyjąć bardzo radykalną postawę. Nie eksperymentować na sobie, bo zło zmienia człowieka, tak jak zmienia choroba”.

                Ordynariusz wojskowy dużo miejsca w kazaniu poświęcił idei pielgrzymki. Pielgrzymka – powiedział Biskup Płoski - to takie jakby 10 dni na pustyni. Rozważania, odizolowanie od cywilizacji – jesteśmy tylko my, przyroda i Bóg – poczucie wspólnoty, niemal koczowniczy, nieskalany materializmem tryb życia... ubogacają człowieka, oczyszczają z niszczących pragnień dominacji, pieniądza i władzy. Pielgrzymka prostuje naszą skomplikowaną duszę, uspokaja nas wewnętrznie i wzbogaca o wartości duchowe. Pielgrzymka to 10 dni bez samochodu, telefonu, komputera, bez prysznica z bieżącą wodą. Pielgrzymka, wreszcie, ukazuje najdrobniejsze radości życia, uczy wdzięczności nawet za jabłko otrzymane w drodze od przyjaznych mieszkańców czy za szklankę kompotu tak popularnego w czasie pielgrzymowania. Ludzie tak niewiele mający, jakże potrafią pomóc – te garnki zupy wynoszone
na postój, ten świeży chleb albo chleb ze smalcem, a jaki pyszny. Najwspanialsze są Msze św. w plenerze – to cudowne poczucie wspólnoty Eucharystycznej. (…). W tych trudach gorąca, kurzu, słoty i deszczu, a jednocześnie lekuchnego wiaterku zapomina się o wszystkim, by dotrzeć na Jasną Górę jak
na skrzydłach, ze śpiewem i modlitwą na ustach, i klęknąć przed Świętym Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Tak było przez 10 dni – niezapomnianych dni wędrówki z Jezusem za rękę do Jego Najświętszej Matki. Jesteśmy zachwyceni młodzieżą – żołnierzami i studentami - jak cudownie i żarliwie potrafią się modlić. Mimo bąbli na nogach, wielkiego trudu, bólu w kościach, szliście w spiekocie wszyscy tylko w jednym celu – dziękować Bogu za dar życia, za wszystkie łaski, które nam zsyła z nieba i prosić
o nowe. W ten sposób pozwoliła nam Matka przyjść do siebie i stanąć jak dziecko – czyste jak łza grzesznika, który żałuje. Bo cóż więcej Ona może chcieć, jak nie zawierzenia się Jej bez granic.

                W kazaniu Biskup Polowy WP wezwał do modlitwy o pokój przez pośrednictwo Matki Bożej. „Pokój – podkreślił Biskup - jest przede wszystkim darem od Boga, darem, o który trzeba nieustannie błagać. Z Bożą pomocą, nasze głoszenie prawdy pokoju i składanie jej świadectwa, będą coraz bardziej przekonujące i oświecające. Z ufnością i synowskim oddaniem wznieśmy oczy do Maryi, Matki Księcia Pokoju. Prośmy ją, aby pomagała całemu Ludowi Bożemu we wszystkich okolicznościach działać na rzecz pokoju i kierować się światłem prawdy, która wyzwala człowieka (por. J 8,32). Poprzez wstawiennictwo Maryi, niech cała ludzkość wzrasta w poszanowaniu tego fundamentalnego dobra i stara się coraz bardziej uobecniać je w naszym świecie, a w ten sposób, zapewnić bezpieczniejszą i bardziej spokojną przyszłość dla następnych pokoleń”.